നീഹാരം

ആരോഗ്യത്തിന് നിദാനമായ പ്രധാനപ്പെട്ട രണ്ട് ഘടകങ്ങളാണ് ആഹാരവും നീഹാരവും. പ്രപഞ്ചത്തിലെ സർവചരാചരങ്ങളുടെയും പ്രാണനാണ് ജലം. വെള്ളം, വെളിച്ചം, വായു, അന്തരീക്ഷം തുടങ്ങി  പ്രകൃതിയിൽ നിന്നു ലഭിക്കുന്ന അനുഗ്രഹങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പ്രാധാന്യമേറിയത് ജീവജലം തന്നെയാണ്. ആകാശത്ത്  മേഘങ്ങളിൽ നിന്ന് വർഷിക്കപ്പെടുന്ന ജലം  അമൃതിന് സമമാണ്. അത് ത്രിദോഷ ശമനവും , രക്ത പ്രസാദത്തിന് ഉത്തമവും ആണെന്നാണ് ആചാര്യമതം. പക്ഷേ ദുഷിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ദേശകാലങ്ങളുടെയും, മലിനമായ അന്തരീക്ഷത്തിന്റെയും സ്ഥിതിയെ ആശ്രയിച്ച് ഇത്  അപത്ഥ്യം ആവുകയും ചെയ്യും.  മഴവെള്ളത്തെ സംബന്ധിച്ചു മാത്രമല്ല ലവണങ്ങളാൽ സമ്പന്നമായിരുന്ന സമുദ്രജലത്തിന്റെയും ഒരുകാലത്ത് മന്ത്രങ്ങളുടെ  അലയൊലികൾ മുഴങ്ങി കേട്ടിരുന്ന പുണ്യ തീർഥങ്ങളിലെ ജലത്തിന്റെയും അവസ്ഥ ഇപ്പോൾ ഇതു തന്നെ.

ചുരുക്കി പറഞ്ഞാൽ പ്രാണന് ഓജസ്സും തേജസ്സും നൽകി ആരോഗ്യം നിലനിർത്തുന്ന ജലം തന്നെയാണ്  പ്രതികൂലസാഹചര്യങ്ങളിൽ രോഗകാരണമായി മാറുന്നതും .

ആഹാരത്തെക്കാൾ സൂക്ഷ്മമാണ് നീഹാരം. ജലത്തിന് ഒരു പ്രത്യേകതയുള്ളത് അതിന് നിയതമായ ക്രിസ്റ്റലുകൾ ഇല്ല എന്നതാണ് . അത് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന ആളിന്റെ മനസ്സിന് അനുസരിച്ചും രീതികളനുസരിച്ചും അതിന്റെ ക്രിസ്റ്റൽ സ്വഭാവത്തിൽ വ്യത്യാസം സംഭവിക്കുന്നു.  ജലത്തിന് സമീപമിരുന്ന് നാദം ഉതിർക്കുമ്പോഴും, ഒരു പുഷ്പം വീഴുമ്പോഴും ഒക്കെ അതിനനുസരിച്ച്  ക്രിസ്റ്റലുകൾക്ക് രൂപമാറ്റമുണ്ടാകുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ജലം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന ആളിന്റെ  മനോവിചാരങ്ങളനുസരിച്ച് ഇതിന് ഉത്തമമോ അധമമമോ ആയ പരിണാമം സംഭവിക്കുന്നു.

ഭാരതീയ സംസ്കാരത്തിൽ ശുദ്ധീകരണ പ്രക്രിയയുടെ ആദി സ്രോതസ്സായി ജലത്തെ കണക്കാക്കിയിരിക്കുന്നതും ഈ സ്വഭാവം കൊണ്ടുതന്നെ.

ജപിച്ച് എടുക്കുമ്പോൾ ജലത്തിന് മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നതു കൊണ്ടാണ്  ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ നൽകിവരുന്ന ശംഖ  തീർത്ഥവും തുളസീ തീർത്ഥവും ഒക്കെ ഔഷധ പ്രഭാവം ഉള്ളതായി മാറുന്നത്. ഇവിടെയാണ്  ആയുർവേദ ഔഷധങ്ങളും മറ്റു പച്ചമരുന്നുകളും കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ടതിന്റെ സൂക്ഷ്മതയെ കുറിച്ച് ഒരാൾ ബോധവാനാകേണ്ടത്. ഔഷധങ്ങളുടെ ഫലസിദ്ധിയുടെ പൂർണത           അന്ധവിശ്വാസജഡിലമായി കരുതാവുന്ന എന്നാൽ തികച്ചും അനുഭവയോഗ്യമായ ഈ അറിവ് തന്നെയാണ്. ഇത്  രോഗികളും  വൈദ്യന്മാരും ഒരേപോലെ അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ട വസ്തുതയാണ്.